Στο συγκεκριμένο βιβλίο, ο Πρόεδρος και ο επίτιμος Πρόεδρος της Ένωσης Αξιωματικών Πυροσβεστικού Σώματος, Κωσταντίνος Τσίγκας και Ιωάννης Σταμούλης, γράφουν  για την ηγεσία, τη διοίκηση και τη διεύθυνση του πυροσβεστικού μηχανισμού με αφετηρία τα  βασικά συμπυκνώματα της σκέψης του Ηλία Μπέτσιου, τα οποία παραθέτουν με μια ελεύθερη απόδοση για να προσπεράσουν τυχόν δυσκολίες κατανόησης λόγω της καθαρεύουσας που έχουν συγγραφεί. Με αυτόν τον τρόπο υπηρετούν μια διττή αποστολή, τιμούν τον Ηλία Μπέτσιο και παραδίδουν μια χρηστική παρουσίαση της πυροσβεστικής διοικητικής και ηγεσίας. 

«Η κατάσβεσις του πυρός είναι μια επιστήμη βασιζομένη θεμελιωδώς επί αρχών και νόμων σαφώς προσδιορισμένων. Εξ ίσου θεμελιώδης είναι μία τέχνη απαιτούσα δεξιότητα ευφυΐαν, πείραν και ορθήν κρίσιν… Η κατάσβεσις του πυρός είναι μια κρίσιμος απασχόλησις, εφ ής η Πυροσβεστική Υπηρεσία και ο μεμονωμένος πυροσβέστης βασίζονται ζωτικώς. Η ζωή πολλών ατόμων και γενικότερον η ευημερία αυτών στηρίζεται καθημερινώς εις τον πυροσβέστην και το έργον του συνοδεύεται υπό σημαντικού προσωπικού κινδύνου.»

Με αυτά τα  λόγια, μιας συμπτυγμένης θεωρίας, το 1965, προλόγιζε το βιβλίο του, «Επιστημονική Πυροσβεστολογία»,  ο εξαιρετικός Αξιωματικός του Πυροσβεστικού Σώματος, Ηλίας Μπέτσιος. Ένα βιβλίο μοναδικό και πρωτοπόρο για την εποχή του, που θεμελίωσε την πυροσβεστική τέχνη  στην χώρα, εξοπλίζοντας τα στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος με ένα  θεωρητικό εργαλείο - εφόδιο για την αποτελεσματικότητα  της διοίκησης του πυροσβεστικού οργανισμού.

Η επιστήμη της πυροσβεστικής τέχνης και  στρατηγικής και διοικητικής – ηγεσίας, αποτελούν τα σημαντικότερα εφόδια στο πολύπλοκο και απαιτητικό πυροσβεστικό επάγγελμα.

Μια  πυροσβεστική επιστήμη, που   πρέπει να ακολουθεί τις  εξελίξεις στην τεχνολογία,  την αλλαγή των παραγωγικών μεθόδων, και υλικών, αλλά και τις  εξελίξεις  στα πυροσβεστικά μέσα, μηχανήματα και υλικά. Η πυροσβεστική στρατηγική σε επίπεδο κεντρικής ηγεσίας, η διοικητική τακτική  και κυρίως η διεύθυνση των πυροσβεστικών και διασωστικών επιχειρήσεων που συγκροτούν τον  βασικό  κορμό  του Πυροσβεστικού Σώματος, αντικειμενικό σκοπό έχουν την  προστασία της ζωής και της περιουσίας των πολιτών, αλλά και την προάσπιση  του εθνικού φυσικού πλούτου από της κινδύνους των πυρκαγιών και των υπόλοιπων απειλών, φυσικών ή ανθρωπογενών. 

Tα πρόσωπα του εμπρησμού

  Στο βιβλίο αυτό, οι συγγραφείς του ε.α. Αντιστράτηγοι Π.Σ. Ιωάννης Σταμούλης και Νικόλαος Διαμαντής, από ανοικτές πηγές, φωτίζουν  το έγκλημα και τον δράστη του εμπρησμού, δείχνοντας πόσο πολύπλευρο είναι το δολοφονικό όργανο της πυρκαγιάς στα χέρια του δράστη. Πάθη, συμφέροντα, διαταραχές, ιδεολογία, πολιτική, ή και συνδυασμός αυτών χρησιμοποίησαν την ανεξέλεγκτη πορεία της φωτιάς ως καταστρεπτικό και πολλές φορές δολοφονικό έργο. 

Το βιβλίο είναι των εκδόσεων "Γρηγόρη", διατίθεται από τα κεντρικά βιβλιοπωλεία και στο τηλ.(210 2116606).

Σε μια χρονική συγκυρία, όπου οι καταστροφές από τις πυρκαγιές, τείνουν να γίνουν «κανονικότητα» μαζί με την παραφιλολογία περί των υπαιτίων της, κάνουμε μια επιλεκτική παρουσίαση μορφών που πράγματι συγκλόνισαν με το καταστρεπτικό τους πύρινο έργο. 

 Προσπαθούμε με αυτόν τον τρόπο, να δώσουμε πρόσωπο στον «εμπρηστή» που όπως έγραφε δεκαετίες πριν, το 1950, ένας πολυγραφότατος Αξιωματικός του Πυροσβεστικού Σώματος, ο Ηλίας Μπέτσιος: «Ο εμπρηστής κατά γενικήν αντίληψην είναι κακούργος» και ότι «ο άνθρωπος του λαού δεν δύναται συχνά να εννοήση ότι ο εμπρηστής είναι εγκληματίας, επιζήμιος εις τον λαόν, ότι προς το συμφέρον της ολότητας πρέπει να τιμωρήται και ότι ουχί η ασφάλεια, αλλά η ολότης πληρώνει την ζημίαν». 

Από τις φωτιές των μαγισσών μέχρι τους εμπρηστές των δασών, από τον τελετουργικό εμπρησμό μέχρι την ψυχοπαθολογία του πυρομανή, ο εμπρησμός είναι ένα ιδιαίτερα επαχθές έγκλημα, μια βουβή πράξη που καταλήγει σε ένα ιδιαίτερα θορυβώδες φρικιαστικό θέαμα. 

Ο εμπρηστής συχνά παρακολουθεί τη φωτιά που άναψε, μένει κοντά, τρέφεται από το ίδιο του το έργο. Στην ψυχολογία των διεστραμμένων εμπρηστών, στην εικόνα των φλογών που μεγαλώνουν, ο δράστης βλέπει τη δύναμη, τον έλεγχο, την απόλαυση της καταστροφής.